Cezary Bugajczyk W poszukiwaniu końca świata Jakucja 2002 Z pewnej książki dowiedzieliśmy się o Jakucji, ogromnej krainie na rosyjskim Dalekim Wschodzie. Czytaliśmy o srogich zimach, o wiecznej zmarzlinie, niedostepnych i dzikich ostępach syberyjskej tajgi, kryjącej wielkie bogactwa: złoto, diamenty. Czytaliśmy o pogodnych i twardych ludziach mieszkających w Jakucji.

Zapragnęliśmy tam pojechać, zobaczyć na własne oczy jakuckie bloki zbudowane na palach, ogromną rzekę Lenę, piękne, wyniosłe góry pokryte kobiercem tajgi. Interesowały nas realia codziennego życia, stosunki między rdzennymi grupami etnicznymi (Jakuci, Ewenkowie, Eweni) a Rosjanami. W tą daleką podróż wybraliśmy się w dwuosobowym zespole. Nasza trasa wiodła przez Moskwę, Jakuck do Chandygi. Stamtąd pojechaliśmy autostopem 340 km na wschód drogą kołymską do rzeki Suntar. W tym miejscu zaczęła się nasza dwutygodniowa wędrówka przez tajgę w góry Suntar Chajata. W drodze powrotnej jechaliśmy z Jakucka przez Ałdan, Nieriungrii, Tyndę, Skorowodino, Ułan Ude do Nauszek i dalej do Mongolii. Podróżowaliśmy koleją, samolotem, autostopem, pieszo, a nawet    r a k i e t ą   (jak Rosjanie nazywają wodolot). Przebytą trasę w części rosyjskiej przedstawiamy na poniższej mapce: